Słowo wspomnienia o Ks. Prymasie Józefie Glempie.

Przez pryzmat doświadczeń odrodzeniowych

• We wrześniu 1981 roku, odbywaliśmy na Jasnej Górze kolejne Dni Modlitw. Ks. Prymas, który objął wysokie funkcje zaledwie w lipcu 1981 roku, pojechał na otwarcie Zjazdu Solidarności w hali Oliwii, a potem bezpośrednio z Gdańska przyjechał do nas, by odpowiedzieć na nasze zaproszenie i wygłosić słowo pasterskie na otwarcie naszego spotkania. Prawda, byliśmy wtedy dynamicznym i niemałym środowiskiem. Zapewne chodziło Ks. Prymasowi o to, by mówić do dużej grupy inteligencji w kontekście tego, co działo się w Gdańsku i w całym kraju. Ale chciało mu się „gnać” przez całą Polskę. Wzruszył nas wtedy.
• Pamiętam też spotkanie w stanie wojennym w bibliotece, w pałacu na Miodowej w Warszawie. Ks. Prymas nawiązywał do demonstracji, jaką podziemna Solidarność zorganizowała 3 maja 1982. Ks. Prymas mówił, tak to zapamiętałem: demonstranci przechodząc Miodową skandowali: "Prymas z nami". Owszem, mogłem włożyć czarny ornat i ruszyć na czele demonstracji i pewnie niektórzy okrzyknęli by mnie bohaterem, ale mnie nie wolno ulegać emocjom, ja nie mogłem podgrzewać atmosfery i doprowadzać do jeszcze większych represji i rozlewu krwi, tym bardziej, że rozmawiamy tu, na Miodowej z ambasadorami wielu krajów i wiemy jaka jest sytuacja międzynarodowa, że nikt nam nie pomoże. Po latach sam Ks. Prymas powiedział: może byłem zbyt ostrożny. Być może, ale była to ostrożność męża stanu, człowieka, który miał świadomość swojej odpowiedzialności i za Kościół i za naród. W każdym razie zarzut, że był uległy wobec władzy jest całkowicie niesłuszny i niesprawiedliwy. Był powściągliwy, ale nie uległy. Organizował wieloraką pomoc dla poszkodowanych, a równocześnie wytrwale, przez swych przedstawicieli, negocjował z władzą. Nie wszystko się udawało, to oczywiste. Miał odwagę, w roku 2000, publicznie wyznać to, co uważał za swoją winę.
• Trzeci obrazek. Mieliśmy spotkanie Zarządu w Laskach pod Warszawą. Przez ks. kapelana prosiliśmy o audiencję u Ks. Prymasa, mówiąc, że będziemy w Laskach, więc możemy przyjechać na każdą wyznaczoną godzinę. Dostaliśmy wiadomość, że Ks. Prymas nie będzie mógł nas przyjąć z powodu nadmiaru obowiązków. Tymczasem w sobotę rano, nie zapowiedziany, przyjechał do Lasek; siostry laskowskie, przerażone niespodziewaną wizytą, powiedziały mu gdzie jesteśmy, wszedł do salki, usiadł między nami i rozmawialiśmy przez godzinę lub więcej, bo on właśnie, przed ruszeniem gdzieś w dalszą drogę, zorientował się, że ma godzinę wolnego czasu: nie mogłem was przyjąć u siebie więc wpadłem do was. Był bardzo bezpośredni i skromny w kontaktach osobistych, nie przywiązywał wagi do splendorów i zewnętrznej pompy, ale nie była to w żadnym stopniu jakaś fraternizacja, miał chyba duże poczucie godności, nie tyle własnej, ile stanowiska, które piastował i będąc pełen prostoty, budził w bezpośrednich kontaktach respekt i szacunek.
• W jednym z wywiadów Ks. Prymas powiedział o sobie: jestem człowiekiem nadziei. Mogę to potwierdzić taką obserwacją: W czasie naszych spotkań, po omówieniu spraw bezpośrednio nas dotyczących, prosiliśmy zawsze o słowo na temat sytuacji w Kościele, w kraju, na świecie. Wypowiedzi ks. Prymasa były zawsze konstruktywne i optymistyczne: tak są trudności, przeciwności ale … i tu zawsze były przykłady różnych działań twórczych, wydarzeń pozytywnych czy znaków nadziei. Przede wszystkim zwracał uwagę na nieustanną, wytrwałą pracę Kościoła, przynoszącą, mimo wszelkich przeciwności, wymierne rezultaty. I to zawsze była zachęta i podniesienie na duchu.