Menu

 [Pobierz Statut]

DEKLARACJA IDEOWO-PROGRAMOWA

W obecnym momencie historii, naznaczonym szczególnym natężeniem walki między dobrem i złem, zamętem moralnym, buntem i niepokojem, ale nie pozbawionym znaków nadziei, określamy nasze stanowisko ideowe i nasze zamierzenia w sposób następujący:

1. Wierzymy w jednego Boga Ojca, Syna i Ducha Świętego, twórcę rzeczy widzialnych i niewidzialnych. Wiarę wyznajemy otwarcie, pełnym głosem. Przyjmujemy w całości prawdy głoszone przez Kościół katolicki. Chcemy żyć jego życiem— sentire cum Ecclesia. Naszą formację i działania opieramy na życiu sakramentalnym i modlitwie. Jako lud Boży jesteśmy powołani do wypełniania misji, którą Bóg powierzył Kościołowi w świecie.

2. Nosimy nazwę: Ruch Kultury Chrześcijańskiej „Odrodzenie”. Chcemy przez ewangeliczne odradzanie samych siebie działać na rzecz odrodzenia narodu polskiego. Wszystko, co ważne i istotne w życiu każdego z osobna i wszystkich razem, chcemy rozpoznawać, oceniać i czynić „przez Chrystusa, z Chrystusem i w Chrystusie”: instaurare omnia in Christo. Pod pojęciem kultury rozumiemy wszystko, czym człowiek doskonali i rozwija wielorakie uzdolnienia swego ducha i ciała, czyni bardziej ludzkim życie społeczne tak w rodzinie, jak i w całej społeczności państwowej (por. Gaudium et spes, 53). Przyznając najwyższą wartość ewangelicznej miłości, jednocześnie uznajemy konieczność stałej formacji intelektualnej filozoficzno-teologicznej.

3. Patronem „Odrodzenia” jest św. Paweł Apostoł. Jego naukę „nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj” czynimy zasadą naszych postaw i działań. O tym, co jest dobrem a co złem, decyduje Prawo Boże. Żadna osoba, grupa społeczna ani państwo nie mogą stanowić praw z tym prawem niezgodnych. Ludzka wolność w pełni urzeczywistnia się przez przyjęcie Prawa Bożego (Veritas splendor, 35).

4. Polska jest naszą Ojczyzną. Całe jej duchowe dziedzictwo przyjmujemy z wiarą, nadzieją i miłością (por. Jan Paweł II, Kraków, 10 VI 1979 r.). Chrześcijańska wspólnota wiary narodu polskiego jest dla nas wyzwaniem i zobowiązaniem. Chcemy, aby władze państwa polskiego, tworząc struktury Rzeczypospolitej i stanowiąc prawa, uwzględniały naturalne i Boże prawa człowieka i rodziny, aby sprawiedliwość przepojona była miłością, a solidarność leżała u podstaw stosunków społecznych, gospodarczych i politycznych.

5. Uważamy, że Państwo i Kościół powinny ze sobą współpracować we wszystkim, co służy człowiekowi w tym życiu i perspektywie życia wiecznego. Pełny rozwój człowieka domaga się wzajemnego uznania, poszanowania i wspomagania obu instytucji.

6. Przykazanie miłości Boga i bliźniego wzywa nas do zgody w stosunkach między osobami i społecznościami tworzącymi naród polski. Pragniemy być ludźmi pojednania i pokoju, ale nie za cenę źle pojętej tolerancji, rezygnacji z prawdy i przyzwolenia na zło, któremu musimy się opierać wytrwale i cierpliwie dbając o rozróżnienie między błędami czy nieprawością czynów a człowiekiem, któremu zawsze należy się szacunek.

7. Pragniemy szczerej zgody i współpracy ze wszystkimi narodami, szczególnie z narodami sąsiednimi. Chcemy pojednania w prawdzie i miłości, przebaczając i prosząc o przebaczenie tego, co w historii było krzywdzące i powodowało urazy lub nienawiść. Pamięć i znajomość historii ma nam służyć nie do utrwalania antagonizmów, lecz dla budowania przyszłości.

8. Poza troską o własną formację pragniemy świadomie, w poczuciu obowiązku i odpowiedzialności podejmować prace dla ogółu. Hasło „wszystko co ludzkie jest nam bliskie” (Paweł VI, Ecelesiam suam, 97) wyznacza nam zakres i pole działania.

Aby sprostać temu zadaniu, uznajemy za konieczne:
a) służyć odnowie i umacnianiu chrześcijańskiej kultury i myśli społecznej przez wprowadzenie w życie zasad zawartych w nauce społecznej Kościoła, nauczaniu Papieży i biskupów;
b) szerzyć w życiu społecznym zrozumienie godności osoby ludzkiej i praw człowieka;
c) bronić prawa człowieka do życia od chwili poczęcia do naturalnej śmierci;
d) działać na rzecz struktur państwowych, społecznych i gospodarczych, które realizować będą:
— potrzeby i prawa rodziny jako podstawowej komórki społecznej,
— prawa ludzi ubogich do godnego życia,
— zasadę nadrzędności człowieka i jego pracy nad kapitałem,
— zasadę pomocniczości i samorządności w życiu społecznym;
e) szerzyć zrozumienie, że dobra przyrody przeznaczone są dla wszystkich, także dla przyszłych pokoleń, i w tym duchu otaczać troską środowisko naturalne dane człowiekowi przez Boga.

9. Program Ruchu realizowany jest przez Koła i Grupy. Otwartość, życzliwość, szczery dialog i wzajemna pomoc mają stanowić oparcie dla uczestników Ruchu i ułatwiać im budowanie prawdziwej wspólnoty. Członkowie wspólnot na miarę swoich sił i możliwości powinni podejmować zadania apostolskie, społeczne i kulturotwórcze, wyrażając odważnie opinie w sprawach publicznych. Przez swoją działalność chcemy pobudzać i umacniać wrażliwość na potrzeby innych: ubogich, chorych, osamotnionych, zdając sobie sprawę z tego, że jest to naszym obowiązkiem wdzięczności za dary otrzymywane wciąż od Boga i innych ludzi. Zarówno Stowarzyszenie, jak i poszczególne wspólnoty w różnorodności działań i trosce o jedność będą współpracować z innymi organizacjami o podobnych celach i zadaniach na rzecz nadrzędnego dobra wspólnego. Świadomi tego, że bez Bożej pomocy sami nic nie możemy, zawierzamy Bogu naszą pracę, nasze zamiary i wszystkie nasze starania poprzez pośrednictwo Maryi Matki Bożej Królowej Polski. 23 kwietnia 1994 r. — w dniu św. Wojciecha — patrona Polski